Podręcznik uczestnika z objaśnieniami, przykładami i ćwiczeniami do samodzielnej nauki

3. Notebook jako dokument obliczeniowy

Plan określa, co chcesz zrobić. Notebook pokazuje, jak to zrobiłeś i co otrzymałeś. Dobry notebook nie jest zbiorem komórek uruchamianych w zapamiętanej kolejności. Jest dokumentem, który prowadzi czytelnika przez tok analizy i pozwala mu sprawdzić decyzje.

Cztery warstwy analizy

Warstwa

Pytanie

Typowy zapis

Opis

Po co wykonujemy ten krok?

Markdown z celem, założeniem lub zakresem

Obliczenie

Co i jak wykonujemy?

Komórka Code z widocznym kodem

Wynik

Co zwrócił program?

Tabela, liczba, komunikat lub wykres pod kodem

Znaczenie

Co wynika z rezultatu i czego on nie pokazuje?

Markdown z obserwacją i ograniczeniem

Nie każda sekcja musi zawierać wszystkie cztery warstwy, ale ten rytm pomaga przy właściwej części analitycznej. Kod mówi, jak działa program. Markdown objaśnia, dlaczego operacja ma zostać wykonana, jaką decyzję podejmujesz oraz co wolno powiedzieć o wyniku.

Markdown i Code

Komórki Markdown przeznacz na tytuły, cel analizy, pytania, założenia, decyzje, obserwacje i ograniczenia. Komórki Code służą do wczytywania danych, przekształceń, obliczeń, kontroli i wykresów. Krótki komentarz w kodzie może wyjaśniać techniczną instrukcję, ale nie zastępuje opisu decyzji analitycznej.

# Eksploatacja urządzeń
## 1. Cel i pytanie
**Cel:** wskazać urządzenia z największą liczbą awarii
 
## 2. Dane i źródła
- liczba zdarzeń
- suma czasu przestoju
Kolumna `czas_przestoju_min`

Nagłówki tworzą mapę dokumentu. W całym notebooku utrzymuj jedną hierarchię, na przykład: Cel i pytanie, Dane i źródła, Kontrola jakości, Przygotowanie danych, Analiza, Wizualizacja, Wnioski i ograniczenia. Osoba otwierająca plik powinna rozumieć strukturę nawet przed przeczytaniem kodu.

Jedna komórka jeden cel

Dobra komórka kodu realizuje jedno logiczne zadanie. Jeżeli nie potrafisz opisać jej funkcji jednym zdaniem, rozważ podział. Przykładowo komórka może wybrać urządzenie o największej liczbie awarii. Nie musi zawierać jednej linii, lecz powinna mieć jedno wyraźne wejście, jedną operację i wynik, który da się sprawdzić.

awarie = {"U-03": 4, "U-07": 9, "U-12": 5}
lider = max(awarie, key=awarie.get)
lider, awarie[lider]

Wynik U-07 i liczba 9 pozwalają zapisać obserwację, że w analizowanej próbce U-07 miało najwięcej zdarzeń awaryjnych. Nie pozwalają jednak stwierdzić, że urządzenie było źle utrzymywane. Do takiego wniosku potrzebne byłyby dodatkowe dane i dowody.

Szkielet notebooka projektu

  1. Cel i pytanie
  2. Dane i źródła
  3. Importy i konfiguracja
  4. Wczytanie danych
  5. Kontrola jakości
  6. Przygotowanie danych
  7. Analiza
  8. Wizualizacja
  9. Obserwacje i wnioski
  10. Ograniczenia
  11. Rejestr użycia LLM

W module 1 zakładasz wszystkie sekcje. Część dotycząca jakości danych rozwiniesz w module 2, analizę w Pandas w module 3, a zasady projektowania wykresów w module 4. Struktura zostaje stabilna, chociaż jej zawartość stopniowo rośnie.

Ćwiczenie Szkielet notebooka

Utwórz notebook M1_szkielet_analizy.ipynb i potraktuj go jak dokument, a nie katalog kodu.

  1. Dodaj tytuł oraz pytanie analityczne z rozdziału 1.
  2. Utwórz jedenaście sekcji drugiego poziomu w podanej kolejności.
  3. W sekcjach rozwijanych teraz wpisz oczekiwany rezultat.
  4. W pozostałych sekcjach zapisz jednym zdaniem, co pojawi się w kolejnych modułach.

Sprawdź się: Struktura powinna być zrozumiała, zanim pojawi się w niej właściwy kod.