Podręcznik Grafika komputerowa i wizualizacja
Rozdział 11. MODELOWANIE OŚWIETLENIA
11.3. Funkcja rozkładu współczynnika odbicia dwukierunkowego (BRDF)
Funkcję rozkładu współczynnika odbicia dwukierunkowego (funkcję BRDF) definiuje się jako iloraz luminancji obserwowanej z kierunku
, do natężenia napromieniowania światła padającego z kierunku
.
Funkcja BRDF jest wielkością wyrażoną w 1/sr .
Aby funkcja BRDF opisywała zjawisko zgodnie z zasadami fizyki powinna spełniać dwa warunki:
- Zasada wzajemności Helmholtza, Funkcja BRDF
powinna być symetryczna, oznacza to, że zamiana obserwatora i źródła światła
nie spowodowałaby zmiany opisu zjawiska,. to znaczy
.
- Drugim warunkiem jest zasada zachowania energii, zgodnie z którą suma całkowitej energii wypromieniowanej na skutek odbicia światła od powierzchni jest nie większa niż energia światła padającego.
Rzeczywiste odbicie jako wypadkową 4 składowych (rozdział 11.1): rozproszonej, kierunkowej idealnej, kierunkowej rzeczywistej (glossy – odbicia połysku), powrotnej. Analogiczne przypadki można wyróżnić rozpatrując załamanie promieni.
Całkowita funkcja BRDF będzie więc wyrażona równaniem:

gdzie reprezentuje odbicie
rozproszone,
reprezentuje odbicie
kierunkowe, rozkładane czasami na dwa składniki:
- odbicie kierunkowe teoretyczne
(idealne) i
- składowa rzeczywista
odbicia kierunkowego (odbicie kierunkowo-rozproszone),
- reprezentuje odbicie
powrotne. Większość modeli odbicia przyjmuje, że odbicie rozproszone jest
odbiciem lambertowskim (zgodnym z prawem Lamberta). Modele te podają więc opisy
odbicia kierunkowo-rozproszonego (kierunkowego rzeczywistego) w postaci
składowej
. Odbicie powrotne jest pomijane.