2. Sygnały i ich charakterystyki

2.5. Parametry energetyczne sygnałów

Parametry energetyczne sygnałów to miary opisujące ilość energii zawartej w sygnale lub jego moc w czasie, które pozwalają na ilościową ocenę jego właściwości. W analizie i przetwarzaniu sygnałów mają kluczowe znaczenie, ponieważ umożliwiają:

  • ocenę amplitudy i intensywności sygnału,
  • wykrywanie zmian i anomalii,
  • porównywanie i klasyfikowanie sygnałów,
  • dobór parametrów filtrów i algorytmów przetwarzania,
  • ocenę jakości sygnału.

W kontekście sygnałów biomedycznych analiza parametrów energetycznych jest niezwykle istotna, ponieważ pozwala na ilościową ocenę zarówno aktywności biologicznej, jak i jakości sygnałów rejestrowanych przez aparaturę medyczną. Energia i moc sygnału umożliwiają m.in.:

  • ocenę intensywności procesów fizjologicznych – np. amplituda i energia sygnału EKG odzwierciedlają siłę skurczów serca, energia sygnałów EEG koreluje z poziomem aktywności mózgu, a sygnały EMG odzwierciedlają aktywność mięśni,
  • wykrywanie nieprawidłowości i patologii – nagłe zmiany energii sygnału mogą wskazywać na arytmie serca, napady epilepsji, migotanie przedsionków lub inne stany chorobowe,
  • ocenę jakości sygnału i skuteczności przetwarzania – sygnały o niskiej energii w stosunku do szumu wymagają wzmocnienia lub filtracji, co jest istotne w telemedycynie i zdalnym monitoringu pacjentów,
  • dobór parametrów filtrów i algorytmów analizy – energia sygnału pozwala określić, które składowe częstotliwości są istotne, a które stanowią zakłócenia, co ma znaczenie przy projektowaniu algorytmów do analizy EKG, EEG i EMG,
  • porównania między pacjentami lub stanami fizjologicznymi – parametry energetyczne umożliwiają obiektywne porównanie sygnałów w różnych warunkach, np. spoczynkowych, wysiłkowych czy patologicznych.

Sygnały deterministyczne przyjmują w dowolnej chwili czasowej wartości rzeczywiste, które są określone przez jawne zależności matematyczne. Z takimi sygnałami wiąże się wiele parametrów, które charakteryzują ich właściwości. Wartość średnia, energia, moc średnia i wartość skuteczna należą do najważniejszych parametrów sygnałów.

  • Wartością średnią ciągłego sygnału \( x(t) \), określonego w przedziale \( [t_1, t_2] \), nazywamy wielkość:
\( \bar{x} = \frac{1}{t_2 - t_1}\int_{t_1}^{t_2} x(t)\,dt \)
  • W przypadku sygnału o nieskończonym czasie trwania, wartością średnią nazywamy wielkość graniczną:
\( \bar{x} = \lim_{\tau \rightarrow \infty}\frac{1}{2\tau}\int_{-\tau}^{\tau} x(t)\,dt \)
  • Energią ciągłego sygnału \( x(t) \) nazywamy wielkość:
\( E_x = \int_{-\infty}^{\infty} x^2(t)\,dt \)
  • Mocą średnią ciągłego sygnału \( x(t) \) nazywamy wielkość graniczną:
\( P_x = \lim_{\tau \rightarrow \infty}\frac{1}{2\tau}\int_{-\tau}^{\tau} x^{ }(t)\,dt \)
  • Mocą średnią ciągłego sygnału \( x(t) \) o skończonym czasie trwania, określonego w przedziale \( [t_1, t_2] \), nazywamy wielkość:
\( P_x = \frac{E_x}{t_2 - t_1} \)
  • Wartością skuteczną ciągłego sygnału \( x(t) \) jest nazywany pierwiastek z jego mocy:
\( x_{\text{sk}} = \sqrt{P_x} \)

Wartości energii i mocy sygnału odnoszą się nie bezpośrednio do fizycznych zjawisk, lecz do analizy właściwości sygnału. W teorii sygnałów często nie przypisuje się jednostki sygnału. W takim przypadku wymiarem energii sygnału jest sekunda, natomiast moc jest bezwymiarowa.

Energia i moc charakteryzują właściwości energetyczne sygnału. Na ich podstawie sygnały deterministyczne (ciągłe lub dyskretne) można podzielić na dwie klasy:

  • sygnały o ograniczonej energii, gdy:
\( 0 < E_x < \infty \)
  • sygnały o ograniczonej mocy, gdy:
\( 0 < P_x < \infty \)
Moc sygnałów o ograniczonej energii jest równa zeru, zaś energia sygnałów o ograniczonej mocy jest nieskończona. Stąd, klasy sygnałów o ograniczonej energii i ograniczonej mocy są rozłączne – sygnał może należeć tylko do jednej z tych klas.
 
Na rys. 2.7 przedstawiono przebieg ciągłego sygnału sinusoidalnego malejącego wykładniczo:
 
\( x(t) = e^{-t}\sin(2\pi f t) \).
 
Jest to sygnał o ograniczonej energii, w teorii równej \(1\) i zerowej mocy średniej. W rzeczywistości, dla badanego sygnału wartość energii wynosi \(0.9997\), a moc średnia \(0.049985\). Różnica wynika z faktu, że parametry te zostały wyznaczone dla skończonej długości okna, przy użyciu numerycznych metod obliczania całek, na przykład metody trapezów. Dlatego otrzymane wartości są jedynie przybliżeniem wartości teoretycznych.
 
Rys. 2.7. Wykres sygnału o ograniczonej energii

Na rys. 2.8 przedstawiono okresowy sygnał prostokątny o amplitudzie \( A = 2 \), którego moc średnia jest ograniczona i równa \(4\) (\( A^2 \)), zaś jego energia z czasem rośnie do nieskończoności.

Rys. 2.8. Wykres sygnału o ograniczonej mocy średniej

Do sygnałów o ograniczonej energii zaliczamy:

  • sygnały impulsowe o ograniczonej amplitudzie, np.:
    • impuls prostokątny, trójkątny, radiowy,
    • impulsowy skurcz mięśnia w EMG,
  • sygnały o nieskończonym czasie trwania, np.:
    • sygnał sinusoidalny malejący,
    • sygnał Gaussa,
    • sygnał wykładniczy malejący – odpowiedź tkanek na krótki impuls stymulacji nerwowej w badaniu przewodnictwa (ENG), podczas którego rejestruje się odpowiedź mięśni lub nerwu,
  • sygnały nieustalone, np.:
    • drgania tłumione,
    • sygnał EEG z napadem padaczkowym – nieregularny i zmienny, po napadzie zwykle wraca do wartości typowych.

Sygnały o ograniczonej mocy i ograniczone w amplitudzie są sygnałami o nieskończonym czasie trwania:

  • sygnały nieokresowe, np.:
    • długotrwały EMG przy skurczu izometrycznym – stała aktywność mięśnia, np. przy utrzymywaniu pozycji,
  • sygnały okresowe, np.:
    • sygnał sinusoidalny, fala prostokątna bipolarna,
    • długotrwały sygnał EKG – ciągła rejestracja rytmu serca, np. z użyciem Holtera, sygnał okresowy i stabilny, o regularnym rytmie serca.

Szczególną podklasą sygnałów o ograniczonej mocy są sygnały okresowe. Sygnał opisany funkcją okresową czasu nazywamy sygnałem okresowym. Dla sygnału okresowego \( x(t) \) istnieje taka wartość \( T \), dla której spełniony jest warunek:

\( x(t) = x(t+T) = \ldots = x(t + kT) \)

dla każdego \( t \). Czas \( T \) nazywamy okresem sygnału, \( k \) jest liczbą całkowitą. W każdej chwili czasu \( t \) przesunięcie na osi czasu o okres lub jego wielokrotność nie zmienia wartości sygnału. Odwrotność okresu podstawowego nazywamy częstotliwością sygnału:

\( f = \frac{1}{T} \)

Jednostką częstotliwości jest herc (jeden Hz stanowi pojedynczą oscylację, okres lub cykl na sekundę). Częstotliwością kątową (pulsacją) nazywamy szybkość zmiany fazy sygnału okresowego w czasie:

\( \omega = 2\pi f = \frac{2\pi}{T} \)

Częstotliwość kątową określa się w radianach na sekundę (rd/s).

Gdy sygnał jest okresowy o okresie \( T \), uśrednianie w czasie nieskończonym jest równoważne uśrednianiu za okres. Wtedy wartością średnią ciągłego sygnału okresowego \( x(t) \) jest:

\( \bar{x} = \frac{1}{T}\int_{t_0}^{t_0 + T} x(t)\,dt \)

gdzie \( t_0 \) jest dowolną chwilą. Moc średnia ciągłego sygnału okresowego jest równa mocy średniej w jednym okresie \( T \):

\( P_x = \frac{1}{T}\int_{t_0}^{t_0 + T} |x(t)|^2\,dt \)

dla dowolnej chwili \( t_0 \). Jeżeli energia sygnału okresowego, przypadająca na pojedynczy okres \( T \), jest różna od zera, to całkowita energia sygnału \( E_x \) jest nieskończona.

Najbardziej znanym sygnałem okresowym jest sygnał sinusoidalny (rys. 2.9):

\( x(t) = A\sin(\omega t + \varphi) = A\sin(2\pi f t + \varphi) \).

gdzie:

  • \( A \) to amplituda sygnału,
  • \( \omega \) to pulsacja sygnału,
  • \( f \) to częstotliwość sygnału,
  • \( \varphi \) to faza sygnału.

Wartość średnia sygnału sinusoidalnego wynosi \( 0 \) (w rzeczywistości \( \approx 0 \)), zaś jego moc średnia zależy tylko od amplitudy i jest równa \( A^2 / 2 \). Suma sygnałów sinusoidalnych o różnych częstotliwościach jest także sygnałem okresowym. Stanowi to istotny fakt przy analizie częstotliwościowej sygnałów.

Rys. 2.9. Wykres sygnału sinusoidalnego z niezerową (\( 45^{\circ} \)) i zerową fazą (\( 0^{\circ} \)), dla \( A = 2 \) i \( T = 1 \)

W rzeczywistości możemy mieć do czynienia z sygnałami pseudookresowymi, które nie są idealnie okresowe – kształt przebiegu powtarza się tylko orientacyjnie. Takie pseudookresy występują w sygnałach, np. dźwięku czy EEG i EKG. Przykładem takiego sygnału jest sygnał sinusoidalny z modulacją częstotliwości:

\( x(t) = A\sin(2\pi f t + \beta \sin(2\pi f_m t)) \)

gdzie:

  • \( A \) to amplituda sygnału,
  • \( f \) to częstotliwość nośna sygnału,
  • \( \beta \) to głębokość modulacji,
  • \( f_m \) to częstotliwość modulacji.

Ponieważ modulacja takiego sygnału zmienia częstotliwość, ale nie zmienia amplitudy, to moc średnia takiego sygnału nadal wynosi \( A^2 / 2 \).