Jeżeli funkcja
F(s) jest ilorazem dwu wielomianów
L(s) i
M(s), przy czym stopień wielomianu mianownika jest wyższy niż stopień wielomianu licznika (
n>m) to oryginał funkcji
f(t) określony jest następującym wzorem
![L^{-1}\left[F(s)\right]=\sum_{i=1}^{n}{res_{s=s_i}\left[F(s)e^{st}\right]} L^{-1}\left[F(s)\right]=\sum_{i=1}^{n}{res_{s=s_i}\left[F(s)e^{st}\right]}](https://esezam.okno.pw.edu.pl/filter/tex/pix.php/9d827037445f2de0995895aed95029ba.gif)
|
(3.19) |
Sumowanie odbywa się po wszystkich biegunach funkcji operatorowej
F(s) niezależnie od tego, czy bieguny są pojedyncze czy wielokrotne.
Residuum funkcji
![res[\circ] res[\circ]](https://esezam.okno.pw.edu.pl/filter/tex/pix.php/123bfe3ae7d375c0262a4d409261244f.gif)
wyznacza się korzystając ze wzorów wynikających z własności przekształcenia Laplace’a. W przypadku bieguna l-krotnego wzór jest następujący
![res_{s=s_i}\left[F(s)e^{st}\right]=\frac{1}{(l-1)!}{lim}_{s\rightarrow s_i}{\frac{d^{(l-1)}}{ds^{l-1}}}\left[F(s)(s-s_i)^le^{st}\right] res_{s=s_i}\left[F(s)e^{st}\right]=\frac{1}{(l-1)!}{lim}_{s\rightarrow s_i}{\frac{d^{(l-1)}}{ds^{l-1}}}\left[F(s)(s-s_i)^le^{st}\right]](https://esezam.okno.pw.edu.pl/filter/tex/pix.php/1e7f8862a06d064d7503cc93d66c0310.gif)
|
(3.20) |
Szczególnie proste zależności otrzymuje się dla bieguna jednokrotnego

. W takim przypadku
l=1 i wzór na residuum ulega znacznemu uproszczeniu
![res_{s=s_i}\left[F(s)e^{st}\right]={lim}_{s\rightarrow s_i}{\left[F(s)(s-s_i)e^{st}\right]} res_{s=s_i}\left[F(s)e^{st}\right]={lim}_{s\rightarrow s_i}{\left[F(s)(s-s_i)e^{st}\right]}](https://esezam.okno.pw.edu.pl/filter/tex/pix.php/47c9d1fcebe484fbe81ca784801c8d1c.gif)
|
(3.21) |
Wzór (3.19) wykorzystujący residuum funkcji jest stosowalny dla dowolnych biegunów funkcji
F(s), w tym biegunów rzeczywistych, zespolonych, jednokrotnych i wielokrotnych. Jednakże przy biegunach zespolonych obliczenie residuum jest procesem dość złożonym i metoda nie jest konkurencyjna względem innych.
Jako pierwszy przykład rozpatrzmy wyznaczenie transformaty odwrotnej Laplace’a funkcji F(s) danej wzorem
Zadana funkcja ma dwa bieguny:
oraz
. Wykorzystując wzór (3.19) otrzymuje się
Na podstawie wzoru (3.21) otrzymuje się
Funkcja operatorowa
F(s) dana jest wzorem
Występują 3 bieguny funkcji, z których jeden jest pojedynczy a dwa pozostałe równe sobie (jeden biegun podwójny): s1=s2=-3, s3=-4. Wykorzystując wzory (3.20) i (3.21) otrzymuje się następujący schemat obliczeń